Blog

Hoe neem jij een vesting?

Waarom bouwen mensen toch van die muren om zichzelf heen? Soms hele hoge, soms hele dikke, soms een aantal lage muurtjes achter elkaar. Net als je denkt nu dring ik door komt er op de valreep nog een venijnig muurtje. Nu snap ik ook dat mensen bang zijn om hun kwetsbare zelf bloot te stellen aan alle gevaren van buitenaf. De neiging is om je kwetsbare zelf te beschermen. Zoals een kasteelmuur een kasteel beschermd. Daar is natuurlijk helemaal niets mis mee. Sterker nog, misschien juist wel goed om je kwetsbare zelf enigszins te beschermen.

Wat het effect is van de muren? Nu weet ik niet hoe het bij jullie gaat maar bij mij gebeuren er vaak twee dingen wanneer ik voor zo’n vesting sta. Ik ben behoorlijk nieuwsgierig naar mensen, dus wil ik weten wat zich achter de muren bevind. Vervolgens voel ik me uitgedaagd om de vesting te nemen. En hoe hoger of dikker de muur, hoe groter de uitdaging.

Hoe groot durf jij te zijn?

In mijn vorige blog schreef ik over richting hebben om richting te geven. Nu valt mij vaak op dat veel mensen bescheiden zijn. Ik kom in ieder geval veel bescheiden mensen tegen. Mensen die ik vind opvallen als manager, begeleider, docent of mens. Zelf vinden ze wat zij doen heel normaal.

Ik vond dat zelf ook ingewikkeld. Ik ben een grote vrouw en had inmiddels behoorlijk wat kennis, kunde en vaardigheid in mijn vakgebied opgedaan. Maar om nu van de daken te schreeuwen dat ik een van de betere teamcoaches ben? Dat ging mij toch wat te ver. Waarom? Omdat ik mensen kende die beter waren dan ik. Omdat ik vond dat ik heus nog wel wat te leren heb. Omdat ik gerust wel eens steken laat vallen. Omdat ik ooit hebt gehoord dat normaal doen heel gewoon is. Omdat bescheidenheid de mens siert. Omdat uitslovers maar raar zijn. En meer van dat soort uitspraken. Dat maakte dat ik niet vol kon gaan staan voor de coach die ik inmiddels ben.

Ik ontdekte ook dat wanneer ik niet vol voor mezelf ging staan, ik niet kan verwachten dat mensen me serieus nemen. Nu ja, niet de mensen waarvan ik dat graag wil, of de organisaties waarvan ik dat graag wil. Ik kreeg in de gaten dat wanneer ik vol voor mezelf ga staan de kans groter werd dat mensen mij als coach aantrekkelijk vonden. Je moet het immers eerst zelf geloven voordat anderen jou kunnen geloven.

Om richting te geven moet je eerst richting hebben!

Wat mij de afgelopen weken opvalt is dat mensen weinig richting in hun werk en soms zelfs leven hebben. Mensen doen iets, dat vinden ze leuk of daar blijken ze goed in te zijn. Daardoor komen ze een stap verder. Ze krijgen een coördinerende of leidinggevende rol. Dan beginnen de eerste scheurtjes te ontstaan. Ze doen immers niet meer wat ze leuk vinden of waar ze goed in zijn. En ze hebben vaak niet nagedacht hoe het eruit ziet als ze het goed doen.

 Mensen weten vaak wel hoe het eruit ziet als het niet lekker loopt. Wanneer ik ze vraag hoe het eruit ziet als ze het helemaal perfect doen hebben ze geen beeld. Ik denk dat het hebben van een beeld helpt. Waarom het helpt?

Van welke ballast wil jij je ontdoen?

Tijdens onze vakantie, in een tent, met minimale spullen werd me weer eens duidelijk hoe weinig ik nodig heb om comfortabel te leven. Terug van vakantie zijn we eens door ons huis gegaan. Spullen die wij niet of bijna niet gebruiken hebben we weg gedaan.

En man oh man wat bleken dat veel spullen te zijn. Meer dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Nu hebben wij een ruim huis met veel opbergmogelijkheden, dus ja je slaat wel eens wat op. Maar elke keer als je dan die kast of schuur open doet kijk je tegen die spullen aan. En nu? Nu is het opgeruimd, fris. En ik vind het heerlijk. Dat zou je niet alleen met spullen moeten doen.