Blog

Maak een Oscar-waardige film met je team!

Herken je je in één van de volgende situaties?

  1. Je teamleden komen heel vaak om bevestiging vragen. Meer dan jij normaal vindt als manager;
  2. Je teamleden geven elkaar geen of weinig feedback terwijl de sfeer in het team dit prima zou kunnen hebben;
  3. Je teamleden geven jou nooit feedback terwijl je ze daar geregeld om vraagt;
  4. Je weet niet zo goed waarover je feedback moet geven. Bij het voorbereiden van jouw jaargesprekken weet je eigenlijk niet zo goed wat je moet terugkoppelen;
  5. Je betrapt jezelf op inconsequenties in het complimenteren of afwijzen van gedrag in vergelijkbare situaties.
Wanneer een of meerdere van deze situaties jou bekend voorkomt dan is de kans groot dat jullie meetlat niet scherp genoeg is.

In 5 stappen naar succesvol teamgedrag!

Voor de zoveelste keer vraagt Jan in de vergadering ‘waarom kunnen we deze taak niet gewoon terugleggen bij de afdeling communicatie, zoals dat vroeger ging?’

Een aantal collega’s knikt driftig.

Andere collega’s zuchten en kijken weg.

 

En jij? Jij ontploft bijna!

Waarom komt die vraag toch steeds terug?!

Dit hebben jullie al 10 keer besproken. Je kunt niets aan de gekozen structuur veranderen.

En ze blijven er maar over zeuren…

Erger nog….

Een aantal teamleden doet nog steeds niet wat er verwacht wordt.

 

Hoe krijg je het nu voor elkaar dat ze ophouden met klagen en gaan handelen? We geven je 5 tips.

Manager neem jezelf niet zo serieus!

De afgelopen jaren is er veel te doen over authentiek zijn als leider. Je moet een moreel kompas hebben, je moet weten waar je voor staat. Op een of andere manier heb ik altijd meer met het woord waarachtig gehad dan met authentiek. Natuurlijk hebben mensen mij weleens gevraagd of dit niet hetzelfde is. Gevoelsmatig zei ik altijd van niet. Nu las ik een onderzoek van Hermina Ibarra. Zij geeft aan dat er veel verschillende opvattingen zijn over wat authenticiteit nu precies is. Daarnaast wordt authentiek zijn door veel mensen gebruikt als excuus om niet te veranderen of te leren, maar juist te blijven doen wat ze altijd al deden.

Dat kan nooit de bedoeling zijn. Managers die niet leren of veranderen. Juist in een wereld die continue in beweging is maken de leiders die mee kunnen gaan met bewegingen het verschil. Het kan niet de bedoeling zijn dat managers veel tijd besteden aan het ijken van hun morele kompas en zoeken naar antwoorden in zichzelf terwijl het leven om hen heen gewoon doorgaat. Reflectie is een mooi middel maar kan nooit een doel op zich worden. Sterker nog Ibarra zegt dat wanneer je als manager heel hard je best doet om jezelf te blijven, je daarmee je eigen ontwikkeling om zeep helpt. De kunst is om naar je toekomstige authentieke zelf te zoeken.

Groepsbesluiten zijn niet altijd wijs!

Al jaren was het aan de gang. Meerdere managers hadden zich stuk gebeten op dit onderwerp. Dat had ze inmiddels wel begrepen. Met tegenzin kondigde ze daarom de maatregelen aan die ze neemt als het niet snel anders gaat.

Tot haar verbazing lijkt het moeiteloos te gaan. Ze had zich voorbereid op een team wat totaal in de weerstand zou gaan, maar niets is minder waar. Het lijkt wel alsof sommige teamleden opgelucht zijn met deze verandering. Hoe kan dit nou?

Toen ik bovenstaande situatie hoorde moest ik meteen aan de Abilene paradox denken. Voor wie deze niet kent:

Op een hete namiddag tijdens een bezoek aan de schoonfamilie in Coleman, Texas is de familie comfortabel domino aan het spelen op de veranda, totdat Woudloper, de schoonvader een voorstel doet om naar Abilene [85 kilometer naar het noorden] te rijden voor het avondeten. Eve, de vrouw zegt beleefd: "Klinkt als een geweldig idee." Haar man Philip voelt zich bezwaard want de rit is lang en heet, maar denkt dat zijn voorkeur ingaat tegen de wens van de groep en zegt: "Klinkt als een goed idee, ik hoop maar dat je moeder geen bezwaar heeft, Eve." Annabel, de schoonmoeder zegt vervolgens: "Natuurlijk wil ik gaan. Ik ben in lange tijd niet in Abilene geweest."

De rit is warm, stoffig, en lang. Wanneer ze aankomen bij de cafetaria, is het eten net zo slecht als de rit. Ze komen vier uur later weer thuis, uitgeput.

Een van hen zegt formeel, "Het was toch wel een fantastische reis, of niet?" Annabel, de schoonmoeder antwoord: "Eigenlijk, was ik liever thuis gebleven, maar ik ging mee, omdat de andere drie zo enthousiast waren". De man Philip zegt: "Ik voelde me al bezwaard om te gaan, ik ging alleen mee om jullie een plezier te doen." Eve antwoordt: "Ik ging mee omdat Woudloper het vroeg, zelf was ik nooit zo gek geweest om in deze hitte een rit te gaan maken." Waarop Woudloper vertelt dat hij het bedacht had omdat hij dacht dat de anderen verveeld waren.

De groep wordt stil, perplex dat ze samen besloten hadden om een trip te maken die geen van hen wilde. Zij hadden elk liever comfortabel op de veranda gezeten, maar gaven dit niet toe toen ze nog de tijd hadden om van de middag te genieten.