Blog

Hoe open moet je zijn in teams?

We zijn er klaar voor. We hebben van tevoren een vragenlijst ingevuld. Onze flappen met uitslagen hangen aan de muur.Vol verwachting kijken we naar de trainer die deze sessie begeleidt.

Je moet weten dat wij geen makkelijk team zijn. Het is een mix van trainers en organisatieadviseurs. Sommigen van ons door de wol geverfd anderen, waaronder ik, jong, enthousiast en onervaren. Wij voeren pittige discussies over visie en inhoud. Elkaar aanspreken op professionaliteit vinden we een stuk ingewikkelder. Onze teamleider heeft het beste met ons voor, zij heeft ontwikkeling van mens en team hoog in het vaandel. Zij heeft daarom besloten met dit team een traject te doen. Onze oude rotten vonden dit helemaal niet nodig. Ik heb er zin in. Ik grijp elke kans aan om me te ontwikkelen. Dat het voor het team hoog nodig is vinden collega’s ook. Nu is het zover.

De trainer legt zijn koffertje op tafel, pakt een kop koffie en vraagt: "wat willen jullie doen vandaag?" Als het zijn bedoeling was om verwarring te zaaien, dat is gelukt! Naast mij begint een collega ongemakkelijk te schuiven, aan de overkant kijkt iedereen omlaag en ik ben te verbluft om iets te zeggen. Ik ging er volledig vanuit dat deze trainer de dag had voorbereid. Ik heb geen moment gedacht dat ik zelf iets te zeggen had over het programma. Een lange en ongemakkelijke stilte volgt.

Schoorvoetend stelt iemand voor om met de flappen te beginnen. Wat een opluchting. Snel sluit iedereen zich daarbij aan want een beter idee hebben we niet. Een voor een bespreken we de uitslagen. De ochtend vordert gestaag. Een beetje saai is het wel.

Totdat we bij K komen. De trainer stelt K een paar kritische vragen. Langzamerhand begint K rood aan te lopen. Hij blijft wat terughoudend. Collega’s nodigen hem uit om vooral de vragen te beantwoorden. De weerstand bij K groeit met de minuut. Ik snap niet zo goed wat het probleem is, dus ik moedig K aan om mee te doen. De trainer voelt K nog eens stevig aan de tand. Dan is het genoeg. K staat boos op en verlaat de ruimte. Wij blijven in verwarring achter.

De trainer heeft in de lunchpauze een overlegje met K. Als we na de lunch weer met zijn allen verder gaan hebben we het kort over het voorval. Vervolgens gaan we verder alsof er niets is gebeurd. Uiteraard vinden we er van alles van. Dat met elkaar bespreken is voor nu een brug te ver.

Het is twintig jaar later. Ik lunch met mijn collega van toen. Zij heeft net mijn vorige blog gelezen. Zij moest meteen aan bovenstaande situatie denken. Zij vroeg zich af " hoe open moet je zijn in een team? En waarom zoveel nadruk op de onderlinge verschillen en niet op datgene wat we gemeen hadden?"

Hoe open je moet zijn in een team hangt erg van de ongeschreven regels van dat team. Wanneer zich met regelmaat spannende situaties voordoen in het team is het slim om de ongeschreven regels met elkaar te bespreken. Soms houdt een team ongeschreven regels in stand die door niemand meer als prettig worden ervaren of die niet meer passen bij de huidige opdracht van het team. Door hier met elkaar bij stil te staan ontstaat ruimte om naar overeenkomsten en verschillen te kijken. Samen kun je dan op zoek naar afspraken die door iedereen als prettig en zinvol worden ervaren.

Wil je weten hoe je met een team in gesprek kunt over ongeschreven regels kom dan op 2 februari 2017 naar onze workshop!