Blog

Teambuilding? Niet altijd een goed idee!

Als leidinggevende van een team opleiders heb ik een probleem. De samenwerking in het team loopt al een tijdje stroef. De meningsverschillen over hoe je moet opleiden zijn groot. We praten er met elkaar over. We komen er samen niet uit. De sfeer wordt niet beter. Sterker nog om de beurt staat iemand aan mijn bureau te klagen over wat er allemaal mis is gegaan bij de ander. Ik ben daar wel klaar mee. In gesprek met mijn leidinggevende besluiten we om een externe coach in te schakelen.

We gaan twee dagen met de externe coach aan de slag. Het is een gedreven professional, die scherp is in zijn observaties. Hij nodigt mensen uit om iets van zichzelf te laten zien. Hij heeft ons gevraagd om een collage te maken over hoe jij je werk ziet en daar over te vertellen. Om de beurt laten we onszelf zien, stellen we ons kwetsbaar op en worden we kritisch bevraagd door elkaar en de coach. Dan is X aan de beurt. Zij vertelt haar verhaal. Dat blijft aan de oppervlakte. De coach nodigt ons uit om X te bevragen. De vragen worden langzamerhand persoonlijker. Dan haakt X af. Hier wil ze niet aan meewerken. Ze is niet van plan om zichzelf bloot te stellen. Ze vraagt zich af wat voor zin dit heeft. Even is het team van slag. Die hadden we niet zien aankomen. De coach vraagt wat we hiermee willen. Een aantal teamleden zijn heel duidelijk. Ook X zal zich kwetsbaar op moeten stellen. Reflecteren op jezelf en de samenwerking hoort bij dit werk. Als jij dit niet wilt hoe kun je dan je werk goed uitoefenen?!

Het is het einde van de dag en X geeft aan dat als dit de bedoeling is zij hier de volgende keer niet bij zal zijn. Mijn leiderschapsbrein draait overuren. Ik vind hier iets van. De rest verwacht iets van mij want iedereen kijkt mijn kant op. Ik zeg tegen X dat ik van haar, net als van de anderen, verwacht dat zij er de volgende keer gewoon bij is.

We sluiten de dag af en iedereen vertrekt naar huis. Ik praat nog even na met de coach. We bespreken wat er is gebeurt. Hij verwacht dat X de volgende keer aansluit. Ze heeft meer tijd nodig om zich kwetsbaar op te stellen. Ik twijfel maar hoop van harte dat hij gelijk heeft.

Daar zaten we mooi naast. De volgende dag ligt een mail bij mijn leidinggevende. X is absoluut niet van plan om deel te nemen aan de teamtraining. Aangezien ik heb gezegd dat ze erbij moest zijn heeft ze zich bij mijn leidinggevende gemeld. Deze topper van een leidinggevende nodigt X en mij uit voor een gesprek. Hij legt X uit waar de teamtraining voor bedoeld is en legt ook uit dat hij verwacht dat zij daaraan deelneemt. Dat is ze echt niet van plan. Als wij haar dwingen om mee te doen kan ze niets anders doen dan haar ontslag nemen. Mijn leidinggevende zegt koelbloedig ‘Als dat is wat volgens jou nodig is dan moet je dat vooral doen’. Waarop X het kantoor uit loopt en zegt dat ze dat zeker zal doen.

Even later zit ik bij te komen in mijn kantoor. Wat is hier allemaal gebeurd? Ik wilde een teamtraining met mijn team om de samenwerking te verbeteren. Nu neemt iemand ontslag. Dat wilde ik helemaal niet. Ik heb wel respect voor haar beslissing . Ze staat tenminste ergens voor. Alleen is dit voor het team geen goede ontwikkeling. Dit zorgt voor een hoop gedoe.

Met de wijsheid van nu kan ik goed zien welke stappen ik oversloeg. Ik was niet tevreden over de samenwerking van mijn team. Dat is een mooie constatering, wel erg subjectief. Ik had mezelf, samen met het team, eerst een paar vragen moeten stellen:

  • Welk effect had die samenwerking op de resultaten van het team? (is er urgentie om te veranderen?)
  • Als niets zou veranderen in de samenwerking wat zouden we dan voorspellen over de toekomst? (middellang en lang termijn?)
  • Welke rol heeft iedereen bij het in stand houden van het huidige patroon? Inclusief ikzelf? (Hadden we een externe coach nodig of had ik beter moeten managen?)
  • Hoe zouden we dit anders willen?
  • Wat betekent dit voor ieder van ons?

Op het moment dat we dit met het hele team hadden gedaan kreeg ik de urgentie van de verandering scherp, waren onze rollen helder (ook wat ik te doen had in deze situatie!) en bespraken we met elkaar hoe we het anders zouden willen. Vervolgens zochten we naar wie of wat ons daarbij het beste kon helpen. Dat is achteraf natuurlijk makkelijk praten. Volgende keer...