Blog

Managen moet je doen

Er zijn kasten vol managementboeken. Iedereen heeft wel een mening over de beste manier om te managen. Er zijn allerlei trainingen en scholingen die je als manager een theoretische basis kunnen geven. Maar als ik eerlijk ben is managen iets wat je moet doen. Niet erover praten, niet erover lezen, maar doen!

 Waarom? De praktijk is altijd anders dan de theorie. Tenminste dat is mijn ervaring als manager. Ik had ervaring met voor groepen staan. Ik had trainingen gegeven over management en leiderschap. Toen ging ik zelf aan de slag als manager. De praktijk bleek anders in elkaar te zitten. En weet je  wat er vooral anders in elkaar bleek te zitten? IK. Ik vond sommige dingen doodeng om te doen als manager, dus stelde ik ze uit, praatte er omheen, of vergoelijkte het gedrag. Op korte termijn hielp dat even, maar uiteindelijk moest ik toch dat lastige gesprek aangaan of die ingewikkelde keuze maken. En wat dat met je doet en hoe je je voelt vind je meestal niet in de managementboeken. Dat merk je pas als je midden in zo’n situatie zit. Hoe dat voelt? Soms was ik boos op mezelf omdat ik het verkeerd aan had gepakt, soms stelde ik mezelf teleur of wist ik echt niet meer wat nu de beste manier van reageren was. Kortom ik leerde in die periode ontzettend veel, vooral over mezelf. Deze lessen vergeet ik nooit meer. Weet je wat ik wel bijzonder vind, dat je deze lessen bijna niet met collega’s deelt. Het is namelijk zo persoonlijk, zo dichtbij dat delen echt heel spannend is, het maakt je heel kwetsbaar.

 Hoe mooi zou het zijn als dit wel kan! Als je als manager al je kwetsbaarheden, onzekerheden, twijfels kunt delen. Managen is nu eenmaal een vak waarbij jezelf het belangrijkste instrument bent. Dit maakt het aan de ene kant makkelijk. Je hoeft alleen maar te ontdekken wie je bent en hoe je doet. Je gaat op zoek naar een manier die bij jou past, waar jij je prettig bij voelt en waarmee je aansluit en zo groot mogelijk effect hebt op de omgeving waarin je zit. Maar tegelijkertijd kun je tijdens dit zoekproces zo worstelen met jezelf. Wat zou het fijn zijn om dit met collega’s te delen.

 

Wat is daar voor nodig? Een klimaat waarbij ego minder belangrijk is dan eigenheid. Waarin iedereen zichzelf kan zijn zonder daarmee om z’n oren geslagen te worden. Waarin luisteren belangrijker is dan praten. Waarin elkaar steunen belangrijker is dan elkaar van ongevraagde adviezen voorzien. Waarin open staan belangrijker is dan oordelen.

Soft?! Ik vind juist van niet. Want in een dergelijk klimaat kun je waarachtig zijn. Jezelf laten zien met alle talenten die je hebt, maar ook met alle kwetsbaarheden en onhebbelijkheden die je ook hebt.  Je hoeft je niet beter voor te doen dan degene die je werkelijk bent. Ik denk dat daarmee de communicatie tussen mensen zuiverder wordt. Er is immers geen opsmuk nodig, geen verbloeming, geen ego. Dan kun je juist zeggen waar het op staat. En daar wordt volgens mij iedereen beter van. Je hoort namelijk de ongezouten mening over de effecten van jouw gedrag. Nee, dat is niet altijd leuk om te horen. Maar wel duidelijk! Ik hoor liever ongezouten dat mensen iets niet leuk of goed genoeg vonden, dan dat ik via allerlei omwegen daar zelf achter moet komen. Een slechte boodschap wordt daar niet leuker van, maar er is op die manier weinig ruimte voor interpretatie. En daarmee blijft de lucht tussen mensen heel helder.

 Wat je kunt doen om zo’n klimaat te creëren? Dat is natuurlijk niet van de ene op de andere dag geregeld. Ik zou zeggen zet een eerste stap. Bedenk je in het volgende managementoverleg de volgende vragen voordat je ergens op reageert:

  • Zeg ik dit omdat ik het er oprecht mee eens/oneens ben? Of zeg ik dit om mijn stem te laten horen?
  • Steun ik met mijn antwoord mijn collega? Of geef ik hem/haar allerlei ongevraagde adviezen?
  • Sta ik open voor alle mogelijkheden? Of heb ik eigenlijk al een oordeel?

 

Ik ben benieuwd of jullie nog aanvullingen hebben op deze vragen. Ik hoor ze graag.