Blog

Hoe groot durf jij te zijn?

In mijn vorige blog schreef ik over richting hebben om richting te geven. Nu valt mij vaak op dat veel mensen bescheiden zijn. Ik kom in ieder geval veel bescheiden mensen tegen. Mensen die ik vind opvallen als manager, begeleider, docent of mens. Zelf vinden ze wat zij doen heel normaal.

Ik vond dat zelf ook ingewikkeld. Ik ben een grote vrouw en had inmiddels behoorlijk wat kennis, kunde en vaardigheid in mijn vakgebied opgedaan. Maar om nu van de daken te schreeuwen dat ik een van de betere teamcoaches ben? Dat ging mij toch wat te ver. Waarom? Omdat ik mensen kende die beter waren dan ik. Omdat ik vond dat ik heus nog wel wat te leren heb. Omdat ik gerust wel eens steken laat vallen. Omdat ik ooit hebt gehoord dat normaal doen heel gewoon is. Omdat bescheidenheid de mens siert. Omdat uitslovers maar raar zijn. En meer van dat soort uitspraken. Dat maakte dat ik niet vol kon gaan staan voor de coach die ik inmiddels ben.

Ik ontdekte ook dat wanneer ik niet vol voor mezelf ging staan, ik niet kan verwachten dat mensen me serieus nemen. Nu ja, niet de mensen waarvan ik dat graag wil, of de organisaties waarvan ik dat graag wil. Ik kreeg in de gaten dat wanneer ik vol voor mezelf ga staan de kans groter werd dat mensen mij als coach aantrekkelijk vonden. Je moet het immers eerst zelf geloven voordat anderen jou kunnen geloven.

Tja, hoe doe je dat dan. Allereerst ben ik op zoek gegaan naar mijn grootsheid. Wat onderscheid mij nu van al die andere coaches. Ik ben groot in waarachtig zijn. Monique Bollung heeft mij hierin geholpen. En als je het dan weet?

Tja, dan is er wel een afbreuk risico. Want als je vol voor jezelf gaat staan dan stap je de arena in, je neemt verantwoordelijkheid en onderneemt actie. Verschuilen is geen optie. Angst, kwetsbaarheid en schaamte spelen dan een rol.

De vraag is of je van de tribune de arena in durft te stappen. Met het risico dat het mis gaat. Je hebt dan wel een poging gewaagd. Ik heb vaker van dingen die ik niet heb gedaan, dan van dingen die ik ben aangegaan en die niet helemaal gelukt zijn. Leren heet dat!

Wat ik nodig had om de arena in te stappen? Het lef om de eerste stap te zetten, dat gaat de ene keer een stuk beter dan de andere. En vooral heel veel compassie voor mezelf. Zonder zelfcompassie is in de arena stappen dodelijk. Dan reken ik mezelf keihard af op alles wat niet helemaal perfect gaat!

Wil je ook de arena in? Neem je lef onder je arm, omarm je zelfcompassie en ga ervoor. Wil je weten hoe het gesteld is met jouw zelfcompassie? Kristin Neff heeft daar een test voor ontwikkeld. Klik hier om naar de test te gaan.

Euh welke kant was de arena ook al weer. Precies, gebruik hiervoor het beeld van jouw ideale zelf. Dan weet je vaak ook welke stap jij als eerste kunt zetten.