Blog

Dit doe je niet!

Afwijken van ongeschreven regels

Het is een zonnige middag. Samen met mijn moeder zit ik op een terras van een restaurant. Aan het tafeltje naast ons gaan twee dames zitten. Ik zeg expres dames want ze zien er keurig uit, zijn rond de zestig jaar oud en ze spreken Nederlands met elkaar. Dat maakt wat vervolgens gebeurde merkwaardig.

Als jij het mag, dan mag ik het ook!

“Het staat toch gewoon in de mail van Gwen? Ik snap het probleem niet.” Stoom komt bij Sheila uit haar oren. Ze is inmiddels al een jaar leidinggevende van dit team. Elke keer opnieuw wordt de discussie over het organogram gevoerd. Net als ze denkt dat iedereen nu snapt hoe het zit begint opnieuw iemand erover. Zo vermoeiend. Het lijkt wel alsof ze het niet willen snappen.

Wat is hier aan de hand? Sheila is een jaar terug met veel ambities begonnen als hoofd van deze afdeling. Ze was als veelbelovende arts al een tijd in beeld om het vorige hoofd op te volgen. Toen hij zijn afscheid aankondigde was het snel geregeld.

Sheila kreeg na een aantal maanden in de gaten dat het niet zo soepel liep op de afdeling als zij altijd dacht. Nadat ze een aantal mensen aan haar bureau had gehad met klachten over het functioneren van één van haar collega’s besloot ze tot actie over te gaan.

Ze ging met de betreffende collega in gesprek.

Wat er toen gebeurde had ze nooit verwacht.

Het mag wel iets harder hoor!

Met bokshandschoenen aan staan we tegenover elkaar. Stephan laat ons korte gevechtjes doen in tweetallen. Het is de bedoeling om elkaar te raken en daar kort iets over te zeggen.

“Vind je de manier waarop je wordt geraakt duidelijk? Komt de klap aan, voel je er iets van?”

“Vind je de manier waarop je wordt geraakt prettig? Is het pijnlijk of is het goed?”

Verbazingwekkend wat mij in korte tijd helder wordt. Je deelt een stoot uit en krijgt meteen te horen dat het wel harder, zachter, puntiger, duidelijker of steviger mag.

Hoe heerlijk is dat! Ik kan hierdoor van alles uitproberen totdat het precies goed is.

Niet te hard, dat doet namelijk zeer. Zeker niet te zacht, dat voelt ongemakkelijk als ontvanger. Precies er tussen in vind ik prettig.

Feedback geven die aankomt

We zijn lekker aan de slag met een trainingsacteur en er wordt flink geoefend. Deze groep lijkt niet veel moeite te hebben met het geven van feedback. Sterker nog ze schudden de ene na de andere situatie uit de mouw. Iedereen wil graag haar situatie oefenen.

Na een aantal rollenspellen lijkt de acteur niet echt onder de indruk van de feedback. Hij hoort de feedback aan en bedankt de collega vriendelijk dat zij feedback geeft. Als we vervolgens aan de collega vragen of zij er vertrouwen in heeft dat de acteur nu ander gedrag gaat laten zien schudt zij vertwijfeld haar hoofd. Zij snapt er niets van. Zij heeft keurige feedback gegeven, toch?

Inderdaad zij heeft keurige feedback gegeven. De collega gaf aan wat zij de acteur had zien doen. Heel feitelijk. Daar liet zij het bij. Je kunt de reactie van de acteur misschien raden. Niet? Die dacht “Ja, duh dat wist ik al, je vertelt mij niets nieuws”.

Wat was hier dan het probleem?